Anne en Peter deelden een bijzondere liefde. Een liefde die begon achter het stuur van hun vrachtwagens. Als chauffeurs bij hetzelfde transportbedrijf vonden ze niet alleen hun passie voor het vak, maar ook voor elkaar. Toen ze samen een oud boerderijtje zagen, wisten ze meteen: dit wordt ons thuis. Met ruimte voor hun samengesteld gezin én hun dieren, was het een droom die uitkwam.
Het was geen gemakkelijke klus, het opknappen van dat oude huis. Maar voor Anne en Peter was het meer dan werk; het was samen bouwen aan hun toekomst. Alle vrije momenten werden besteed aan verbouwen en verbeteren. Nooit hadden ze gedacht dat dit huis, dat zoveel liefde droeg, ook het decor zou worden van Peters laatste afscheid.
Na zijn onverwachte overlijden wilde Anne Peter dicht bij zich houden. Met moed en liefde zorgde ze ervoor dat hij thuis kon blijven, in hun slaapkamer. Op de dag van de uitvaart stapte Anne zelf op de vrachtwagen om Peter naar het crematorium te begeleiden. Het was de zwaarste rit van haar leven, maar ook een eerbetoon aan haar grote liefde.
Een aantal weken na de uitvaart kom ik bij Anne. Vol trots vertelt ze dat ze met de badkamer bezig is. De tegels eraf gebikt, leidingwerk aangelegd en de elektriciteitskabels zijn doorgetrokken. Ik aanschouw het werk wat ze de afgelopen weken heeft gedaan. En vol trots vertelt ze dat ze zelf gaat tegelen en dat ze nog meer plannen heeft met het verbouwen van het huis. Hoe dapper, vol energie, leeft in haar de kracht van Peter.
Het huis waar zoveel liefde tussen hen was, daar leeft de liefde nu voort.
P.s. namen zijn gefingeerd.
Met stenen bouwt men een huis, met liefde een thuis
