In de verte klinkt zacht een melodie van herinneringen
Zijn leven was een symfonie van klanken, een melodie die warmte bracht in de harten van velen.
Maar op een koude dag begin februari blies hij zijn laatste noot.
In het bijzijn van zijn dierbaren nam Albert afscheid van het leven.
Zijn muziek, ooit zo luid en helder, is nu verstild. Zijn geliefde trombone staat nu onaangeroerd in de woonkamer. “Onze vader hield van trombone spelen,” vertelden zijn dochters. Met overgave en veel plezier speelde Albert jarenlang op zijn trombone in de Philipskapel en bij verschillende andere muziekverenigingen. En tijdens carnaval was hij in zijn element; meelopend in de optocht, zijn trombone in de aanslag en een grote glimlach op zijn gezicht. Muziek was zijn taal, zijn vreugde, iets wat hij met iedereen deelde die ervan wilde genieten.
“De trombone willen wij graag op de kist.” Of dat kon? Natuurlijk! Zo maken we met het oog ook zichtbaar wat voor hem belangrijk was.
Albert was niet alleen een muzikant in hart en nieren, maar ook dol op bloemen en planten. Iedereen was altijd welkom met een stekje, het hoefde echt geen plantje te zijn uit een tuincentrum. Met de trombone onder de arm zijn de beide dochters daarom naar de bloemist gegaan, om deze met bloemen te laten omringen. Zo werd zijn liefde voor de trombone en zijn hart voor de natuur verenigd in een persoonlijk muzikaal bloemwerk.
En zoals hij hield van bloemen en groen, van stekjes gedeeld uit liefde, zo werd zijn trombone nu omringd door een zee van bloesems – een laatste eerbetoon aan een leven dat altijd groeide, bloeide en gaf.
De herinnering aan zijn klanken zullen blijven voortleven in de harten van degenen die hem kenden. De liefde voor hem zal voortbloeien in hun hart.