Het is november 2024. Ik sta op Schiphol. Mijn dochter vertrekt voor ruim vier maanden naar het buitenland. In haar eentje de wereld ontdekken. Wat ben ik trots op haar!
Bij de incheckbalie van KLM krijg ik het toch even moeilijk. De vriendelijke dame achter de balie ziet het gebeuren en zegt: ‘Heel veel sterkte, moeders.’
Ik moet lachen. Alsof mijn dochter voorgoed vertrekt! En toch raakt het me. Heel even schiet door mijn hoofd: wat als ze niet terugkomt?
Nog één knuffel. Nog even zwaaien. En daar gaat ze, de roltrap op. Op weg naar haar eerste bestemming: Vietnam.
Maar ik weet ook dat dit afscheid tijdelijk is. Over een paar maanden staat ze weer voor mijn neus. Met een rugtas vol verhalen.
De weken gaan voorbij. Gelukkig hebben we regelmatig contact via WhatsApp. Even een berichtje, een foto of zelfs een enkele keer videobellen.
En wanneer ze een paar dagen de bushbush intrekt zonder bereik, laat ze het vooraf weten.
Wel zo prettig voor het moederhart.
Terwijl ik uitkijk naar dat weerzien, besef ik hoe vanzelfsprekend we thuiskomen soms vinden.
Maar niet iedereen komt weer thuis.
Soms blijkt een afscheid, zonder dat je het weet, het allerlaatste te zijn.
Geen berichtje meer. Geen telefoontje. Geen vertrouwde stem. Geen armen om je heen.
In mijn werk ontmoet ik mensen voor wie dit de werkelijkheid is. Mensen die verder moeten zonder degene van wie ze houden.
Juist in deze donkere dagen kan het gemis extra groot zijn. Een vertrouwd gezicht dat ontbreekt. Iemand die nooit meer thuiskomt.
Laten we daarom wat vaker naar elkaar omkijken. Een telefoontje of samen een kopje koffie drinken. Het hoeft niet groots te zijn.
Soms brengt een klein gebaar wat licht in deze donkere dagen.
Mijn dochter kwam gelukkig weer thuis. En ik kon haar weer in mijn armen sluiten.
Een moment van dankbaarheid.
Want thuiskomen is niet voor iedereen vanzelfsprekend.
