Ook op vakantie denk ik aan mijn werk. Liggend op mijn strandbedje aan de kust, kijk ik naar de eindeloze beweging van de golven. Mijn gedachten bewegen met de golven mee. Elke golf vertelt een verhaal. Er zijn hoge golven die woest naar de kust rollen, breken met kracht, om daarna steeds kleiner te worden en uiteindelijk stil te landen op het strand. In die beweging herken ik mijn werk.
Wanneer ik na een overlijden bij een familie binnenstap, voel ik de kracht van die eerste hoge golf. Het is overweldigend, soms chaotisch, en de vraag ‘Waar moeten we beginnen?’ hangt in de lucht. Samen met de familie begin ik dan aan die reis, die eerste breuk in de golf van verdriet en verlies.
Met elke stap wordt het gelukkig rustiger. We vinden een ritme en langzaamaan neemt de chaos af.
Net als de golven die uitrollen naar de kust, op die manier begeleid ik families door de dagen naar het afscheid toe. Stap voor stap, totdat we samen het punt bereiken waar alles op zijn plek valt.
De dag van de uitvaart is als het moment waarop de golf het strand raakt—de rust keert terug, het verdriet krijgt vorm, en de herinnering landt op een plek van vrede. Samen kijken we hoe het water van de golf weer door de zee wordt opgenomen. Ook deze herinneringen nemen we mee en bewaren we in ons hart.
Als uitvaartbegeleider beweeg ik mee op de golven van emoties, om ervoor te zorgen dat elk afscheid zachtjes strandt, precies daar waar het hoort. Ondanks het verdriet wordt het afscheid dan toch een mooie herinnering, want ook in moeilijke tijden is bovenal de liefde voelbaar. Juist dan.