Als uitvaartleider deel ik in vele levensverhalen. Een aantal van die verhalen krijgen juist betekenis door hun eenvoud. Onlangs begeleidde ik een afscheid dat me eraan herinnerde dat schoonheid vaak in de kleine dingen schuilt.
Bij de controle van het lichaam van Francis, op haar kamer in een verzorgingstehuis, viel mijn oog op een tegeltje in de vensterbank met de Friese woorden: “Wês in sinnestriel, in oar hat der ferlet fan.” Ik glimlachte toen ik het zag; ik herkende de uitdrukking uit vroegere jaren. De tekst betekent: “Wees een zonnestraal, een ander kan het wel gebruiken”.
Francis was van Friese komaf, net als ik. Ik stelde voor om bij het afscheid zelf ook enkele woorden in de Friese taal te spreken. Dat idee werd door de familie met open armen ontvangen. Natuurlijk heb ik de wijsheid van dit tegeltje meegenomen in mijn woorden, als een boodschap die Francis ons mee wilde geven in het leven.
Francis stond in het verzorgingstehuis bekend als Zonnestraaltje. Haar warmte en vriendelijkheid hadden tallozen verwarmd in hun donkerste dagen.
Toen we Francis naar haar laatste rustplaats brachten, gebeurde er iets bijzonders. Een zonnestraal brak door de wolken en viel precies op haar graf. Het voelde als een teken, een geruststelling dat haar licht nog steeds bij ons was.
Enkele weken na de uitvaart ontving ik van de familie eenzelfde tegeltje als dank. Dit tegeltje heeft een speciale plek op mijn bureau.
Laten we er allemaal voor elkaar zijn als een zonnestraal, een lichtpuntje dat altijd welkom is. Niet alleen in moeilijke tijden, maar juist ook op de alledaagse momenten.
In de verte klinkt zacht een melodie van herinneringen
Zijn leven was een symfonie van klanken, een melodie die warmte bracht in de harten van velen.
Maar op een koude dag begin februari blies hij zijn laatste noot.
In het bijzijn van zijn dierbaren nam Albert afscheid van het leven.
Zijn muziek, ooit zo luid en helder, is nu verstild. Zijn geliefde trombone staat nu onaangeroerd in de woonkamer. “Onze vader hield van trombone spelen,” vertelden zijn dochters. Met overgave en veel plezier speelde Albert jarenlang op zijn trombone in de Philipskapel en bij verschillende andere muziekverenigingen. En tijdens carnaval was hij in zijn element; meelopend in de optocht, zijn trombone in de aanslag en een grote glimlach op zijn gezicht. Muziek was zijn taal, zijn vreugde, iets wat hij met iedereen deelde die ervan wilde genieten.
“De trombone willen wij graag op de kist.” Of dat kon? Natuurlijk! Zo maken we met het oog ook zichtbaar wat voor hem belangrijk was.
Albert was niet alleen een muzikant in hart en nieren, maar ook dol op bloemen en planten. Iedereen was altijd welkom met een stekje, het hoefde echt geen plantje te zijn uit een tuincentrum. Met de trombone onder de arm zijn de beide dochters daarom naar de bloemist gegaan, om deze met bloemen te laten omringen. Zo werd zijn liefde voor de trombone en zijn hart voor de natuur verenigd in een persoonlijk muzikaal bloemwerk.
En zoals hij hield van bloemen en groen, van stekjes gedeeld uit liefde, zo werd zijn trombone nu omringd door een zee van bloesems – een laatste eerbetoon aan een leven dat altijd groeide, bloeide en gaf.
De herinnering aan zijn klanken zullen blijven voortleven in de harten van degenen die hem kenden. De liefde voor hem zal voortbloeien in hun hart.
Anne en Peter deelden een bijzondere liefde. Een liefde die begon achter het stuur van hun vrachtwagens. Als chauffeurs bij hetzelfde transportbedrijf vonden ze niet alleen hun passie voor het vak, maar ook voor elkaar. Toen ze samen een oud boerderijtje zagen, wisten ze meteen: dit wordt ons thuis. Met ruimte voor hun samengesteld gezin én hun dieren, was het een droom die uitkwam.
Het was geen gemakkelijke klus, het opknappen van dat oude huis. Maar voor Anne en Peter was het meer dan werk; het was samen bouwen aan hun toekomst. Alle vrije momenten werden besteed aan verbouwen en verbeteren. Nooit hadden ze gedacht dat dit huis, dat zoveel liefde droeg, ook het decor zou worden van Peters laatste afscheid.
Na zijn onverwachte overlijden wilde Anne Peter dicht bij zich houden. Met moed en liefde zorgde ze ervoor dat hij thuis kon blijven, in hun slaapkamer. Op de dag van de uitvaart stapte Anne zelf op de vrachtwagen om Peter naar het crematorium te begeleiden. Het was de zwaarste rit van haar leven, maar ook een eerbetoon aan haar grote liefde.
Een aantal weken na de uitvaart kom ik bij Anne. Vol trots vertelt ze dat ze met de badkamer bezig is. De tegels eraf gebikt, leidingwerk aangelegd en de elektriciteitskabels zijn doorgetrokken. Ik aanschouw het werk wat ze de afgelopen weken heeft gedaan. En vol trots vertelt ze dat ze zelf gaat tegelen en dat ze nog meer plannen heeft met het verbouwen van het huis. Hoe dapper, vol energie, leeft in haar de kracht van Peter.
Het huis waar zoveel liefde tussen hen was, daar leeft de liefde nu voort.
P.s. namen zijn gefingeerd.
8 uur ’s ochtends, Kerstmis 2024. Ik laat Soof uit en hoor de vogels fluiten. Het voelt vreemd… alsof de lente al is begonnen. Terwijl ik de koude lucht inadem, besef ik dat de seizoenen soms door elkaar lijken te lopen. Kerst, symbool van een nieuwe geboorte, voelt nu als een voorbode van het voorjaar.
De wereld buiten lijkt alvast vooruit te blikken naar een nieuw begin. En terwijl ik daar naar sta te kijken, besef ik dat dit ook voor mij geldt. Nog een paar dagen en dan nemen wij afscheid van het oude jaar om met open armen het nieuwe te omarmen. Met een frisse blik stap ik naar binnen, klaar voor nieuwe uitdagingen en onvergetelijke herinneringen.
Ik wens jullie allen veel liefde, geluk, maar bovenal veel gezondheid voor 2025.
