Van een snelle wereld naar het brengen van rust
De Stadshagense Margriet Krook werkte jarenlang in een dynamische wereld van sales en communicatie, waarin prestige en geld de toon zetten. Maar nadat ze zelf ziek werd – en volledig genas – gooide ze het roer om. Ze vond haar roeping in een vak waarin sereniteit en oprechte aandacht belangrijker zijn dan status en winstbejag. Het beroep van uitvaartbegeleider paste veel beter bij haar. Op 1 november was het vijf jaar geleden dat Margriet haar eigen uitvaartonderneming startte.
door Roy Visscher
Na een ingrijpende periode van borstkanker met belastende chemo’s en bestralingen voelde Margriet dat ze niet wilde terugkeren naar het leven zoals het was. Het was tijd voor een nieuwe koers, die zij zelf met een glimlach haar ‘derde leven’ noemt. In mei 2017 startte ze als uitvaartbegeleider bij een grote, landelijk bekende, uitvaartorganisatie. “Na mijn sollicitatie mocht ik direct starten met een interne opleiding. Drieënhalf jaar heb ik er gewerkt en daar het vak geleerd.” Maar als echt thuiskomen voelde het niet, zeker niet toen de coronaperiode een schaduw wierp over het bedrijf. De gekozen koers paste niet langer bij haar. Het starten van een eigen bedrijf ging niet vanzelf, want een concurrentiebeding maakte het lastig. “Daarom liet ik me eerst inhuren als freelancer door verschillende uitvaartondernemingen. Het was een leerzame tijd: ik kwam door het hele land en leerde talloze crematoria en begraafplaatsen kennen. Ik werkte van Groningen tot Amsterdam.”
Waar de overlijdensmeldingen nu vandaan komen? “Uit Zwolle en omstreken. De mensen weten mij goed te vinden. Door eerdere uitvaarten, de columns die ik schrijf, de advertenties die mensen voorbij zien komen en wat natuurlijk het allerbeste werkt: de mond-tot-mondreclame.” Margriet geeft aan dat het vak van uitvaartbegeleider tegenwoordig vaak wel geromantiseerd wordt. “De realiteit is dat je ‘24-7’ beschikbaar bent en ook uit bed gebeld kunt worden. Het is zeker geen 9-tot-5-baan. Je kunt natuurlijk ook niet tegen een familie zeggen dat het wat later wordt, want de nabestaanden hebben je vaak meteen nodig voor antwoorden op vragen. Met nog jonge kinderen had ik dit werk ook zeker niet kunnen doen.” Margriet werkt goed samen met collega-ondernemers. “We zien elkaar niet als concurrenten maar helpen elkaar in drukke tijden en praten regelmatig bij. We zijn elkaars klankbord.” Fijn dat het zo kan.
Waardig
Tijd en aandacht, dat is waar Margriet voor staat. Ze komt bij uiteenlopende families, in alle mogelijke situaties. “Ik ben altijd met mensen bezig”, zegt ze. “Met wie ze zijn, wat ze nodig hebben en hoe ik hen daarbij zo goed mogelijk kan helpen.” Ze neemt de tijd om te luisteren en vragen te stellen. “Er ontstaat dan vanzelf ruimte en overzicht. Ik help families stap voor stap door het hele proces van de uitvaart heen: van de praktische keuzes tot de kleine details die een afscheid persoonlijk maken. Zo weten families altijd waar ze aan toe zijn.” Door de lage overheadkosten is een uitvaart via Margriet vaak voordeliger dan bij de grotere organisaties, waar hoge bedrijfskosten worden doorgerekend in de tarieven. Maar voor haar draait het niet om geld. “Het gaat mij om eerlijkheid, duidelijkheid en het gevoel dat iedereen, ongeacht budget, een waardig afscheid verdient. Ik zie mijn beroep niet als werk, maar als een roeping. Ik geloof dat iedere uitvaart uniek mag zijn en dat families zelf mogen bepalen hoe zij afscheid willen nemen. Een zzp’er is daarbij vaak een betere keuze: geen standaardpakketten, geen vaste formats, maar maatwerk gevormd door liefde en aandacht.”
Er is gelukkig ook van alles mogelijk. Margriet somt wat mogelijkheden op. “Een uitvaart in Hedon bijvoorbeeld voor een overledene die graag concerten bezocht. Of in Odeon, op een schip, op landgoed De Havixhorst of heel intiem thuis in de vertrouwde omgeving van de overledene.”
Met de kist op een motor met zijspan, een laatste rit in een oldtimer of eigen vervoer? Geen probleem. Een afscheid dat in het teken staat van liefde voor carnaval of PEC Zwolle? Ook daar heeft Margriet ervaring mee. “De wensen worden steeds persoonlijker, en dat vind ik prachtig. Ik denk graag met de familie mee en geef ook altijd passende suggesties waar die zelf nog niet aan had gedacht.” Maar het allerbelangrijkste is dat een afscheid klopt met wie iemand was. “Dat de familie kan zeggen: dit past bij hem, dit past bij haar. Voor mij is de kern ‘met liefde, aandacht en warmte een passend afscheid creëren’.”
Creativiteit
Margriet begon ooit in de grafische wereld, waar ze pagina’s opmaakte. “Gek genoeg maakte ik vaak de rouwadvertenties op voor de krant”, vertelt ze. Die creatieve basis komt nu mooi van pas. Zo ontwerpt ze persoonlijke rouwkaarten op maat. “Voorbedrukte kaarten gebruik ik niet. Dat is niet meer van deze tijd.” Ook voor een PowerPoint-presentatie of het bewerken van oude foto’s kunnen families bij de Zwolse terecht. Daarnaast schrijft ze desgewenst met liefde een levensverhaal of een persoonlijk voor- en nawoord. “Kinderen en kleinkinderen betrek ik er graag bij. Hun blik is vaak puur. Hoe iemand heeft geleefd en wat hij of zij heeft betekend, blijft altijd de leidraad”, zegt Margriet. “Het gaat om het vinden van die ‘gouden draad’. De uitvaart mag het moment zijn waarop de cirkel rond wordt gemaakt.” Ook de opbouw van het afscheid moet kloppen. Soms adviseert de in het Friese Engwierum opgegroeide onderneemster om een muzieknummer te verplaatsen of weg te laten, simpelweg omdat het geheel dan beter klopt. De nu Stadshagense merkt dat Friese families vaak enthousiast worden als ze merken dat zij ook Fries spreekt. “Maar ook bij het afscheid een paar welkomstregels in het Duits of Engels zijn geen probleem. Mensen voelen zich dan gekend, verbonden met elkaar.”
Dat ze alles met aandacht doet, blijkt wel uit het feit dat ze van alle uitvaarten die ze begeleidde lange tijd later nog vaak allerlei details weet. “Maar ondanks dat ik soms diep in iemands leven duik, raak ik niet overvoerd en begin ik met een helder hoofd aan een volgende melding, een nieuwe familie. Ik word ook steeds vaker benaderd door mensen die hun eigen uitvaart al met mij willen bespreken. Om keuzestress in de vaak hectische tijd na een overlijden zoveel mogelijk te vermijden en nabestaanden niet met vragen achter te laten, is het mooi wanneer iemand alvast zijn of haar wensen aangeeft.” Na een overlijden houdt ze in principe elke dag contact met de nabestaanden en bij een thuisopbaring komt ze dagelijks langs. Die voortdurende aandacht geeft vertrouwen. “Ik ben er niet alleen voor de praktische zaken in de week van de uitvaart, maar bied mensen ook een luisterend oor.”
Rust
Bij Margriet hebben families één vertrouwd aanspreekpunt: vanaf het melden van overlijden tot aan de uitvaart, en ook daarna als er nog vragen zijn. Haar persoonlijke voorkeur gaat uit naar een informele, persoonlijke en intieme uitvaart. Door de jaren heen heeft het werk haar zelf ook gevormd. “Ik ben rustiger geworden, milder misschien, en nog meer gericht op wat er werkelijk toe doet. “Nabestaanden voelen dat. Ze zeggen vaak dat ik rust bracht in een tijd die allesbehalve rustig voelde en dat mijn begeleiding hen hielp om het afscheid te dragen. Verdriet kan ik niet wegnemen, maar voor mij is het belangrijk om samen met de nabestaanden een passend afscheid te realiseren, waarop zij later terug kunnen kijken.”
Verscheen in Stadshagen Courant, Blauwfinger Courant en Zwartewater Express – december 2025
Edities Stadshager Courant – Boshuis Media
Bij het bespreken van een uitvaart komt de vraag van bloemen altijd aan bod. De ene keer nemen genodigden een bloem mee naar de uitvaart, de andere keer regel ik bloemen en weer een andere keer regelt de familie zelf de bloemen.
Bloemen hebben op meerdere manieren betekenis. Dus de keuze doet ertoe. Elke bloem vertelt een verhaal. Bij Ria, 92 jaar oud, was er geen twijfel mogelijk. Het moesten gladiolen zijn.
Op haar kist lag een prachtig stuk van deze bloemen. Het was een opvallend eerbetoon aan een vrouw met een buitengewone passie: de Vierdaagse van Nijmegen.
Haar zoon Paul vertelde me met een trotse glimlach dat zijn moeder maar liefst 26 keer de tocht had gelopen, de laatste keer toen ze 80 was. Knap en bijzonder!
Gladiolen staan symbool staan voor kracht, overwinning en trots. De gladiolen vertelden een krachtig verhaal van een leven vol passie, van het halen van doelen en het passeren van eindstrepen. Het was geen toeval dat Ria aan haar laatste reis begon op de dag dat de Vierdaagse eindigde.
Naast de kist stonden ook nog vier vazen vol met gladiolen, als herinnering aan de onuitputtelijke energie van Ria. Deze bloemen waren meer dan decoratie; ze zetten kracht bij aan een laatste eerbetoon aan haar onvergetelijke wandeling door het leven.
Met alle genodigden en de gladiolen maakten wij een wandeling naar haar laatste rustplaats. Bij het graf, waar we afscheid namen, mocht iedereen een gladiool aan haar meegeven. Een laatste, persoonlijke groet. Het was een ontroerend moment, vol hoop dat ook wij, geïnspireerd door Ria’s kracht, de weg in het leven zouden vinden. Haar leven was geleefd. Nu heeft ze haar eeuwige rust gevonden. Omringd door de bloemen van haar overwinning.
Geïnspireerd door dit verhaal of bent u op zoek naar inspiratie voor een afscheid dat recht doet aan het leven van uw dierbare? Op mijn website vindt u meer van dergelijke verhalen. Ze zijn een weerspiegeling van mijn missie: het creëren van een warm, liefdevol en creatief afscheid, waarin elk uniek levensverhaal tot zijn recht komt.
Mocht u vrijblijvend kennis willen maken? 24/7 sta ik voor u klaar om samen met u een liefdevol en warm afscheid vorm te geven.
Margriet Krook Uitvaartbegeleiding, tel. 06-36113000.
Een laatste wens: De WensAmbulance
De WensAmbulance vervult de laatste, dierbare wensen van terminaal zieke mensen. Dankzij toegewijde vrijwilligers en speciaal uitgeruste ambulances wordt het mogelijk gemaakt dat patiënten, vaak bedlegerig en afhankelijk van medische zorg, nog één keer naar een belangrijke plek kunnen gaan. Dit kan variëren van een bezoek aan familie of vrienden, een laatste blik op de zee, tot het bijwonen van een speciaal evenement. De WensAmbulance biedt een comfortabel en waardig transport, waarbij alle benodigde medische zorg en persoonlijke begeleiding aanwezig zijn. Het gaat hier niet om spoedvervoer, maar puur om het realiseren van een diepgekoesterde wens die anders onvervuld zou blijven.
Impactvolle ervaringen
De afgelopen maanden ben ik meerdere malen geraakt door de inzet van de WensAmbulance. Zo had Harry de wens om nog één keer terug te keren naar de camping waar hij samen met zijn vrouw al 27 jaar een chalet had. Omringd door zijn vrouw, kinderen, kleinkinderen, zussen en broer, neven en nichten, beleefde hij een onvergetelijke dag, vol van zowel lach als traan. Twee dagen later overleed Harry.
Maar de WensAmbulance is er niet alleen voor terminaal zieke patiënten. Ook voor de 91-jarige moeder van Anne bracht de WensAmbulance uitkomst. Anne wilde thuis overlijden en opgebaard worden, maar zijn moeder kon door haar hoge leeftijd niet meer traplopen en er was geen lift in het huis. De WensAmbulance heeft, met behulp van een mobiele traplift, ervoor gezorgd dat de moeder van Anne in alle rust afscheid kon nemen van haar zoon. Het was een ontroerend en emotioneel moment, maar van onschatbare waarde voor haar rouwproces.
Steun een prachtig initiatief
WensAmbulances zijn stichtingen die volledig draaien op vrijwilligers en donaties. Ze bieden een onbetaalbare service voor patiënten en hun naasten in een van de moeilijkste fasen van hun leven. Ik draag deze stichting een warm hart toe. U ook? Elke donatie is van harte welkom en maakt een wereld van verschil. www.wensambulance.nl/help-mee
Wilt u meer weten wat de mogelijkheden zijn? Ik kan u verder helpen.
Margriet Krook Uitvaartbegeleiding, Tel. 06-36113000
Aan de buitenkant zie je niet wat er van binnen speelt. Dat geldt voor huizen en voor mensen. Zo kan je op Funda een fraaie bungalow zien, die idyllisch oogt, maar achter de muren schuilt een aangrijpend verhaal. Het was het huis van René, een politieagent en militair in hart en nieren, wiens toewijding aan zijn vaderland groot was. Helaas ontwikkelde hij PTSS, door wat hij op uitzendingen had meegemaakt. Het bracht hem in zijn isolement. Toen hij daarbij ook nog ziek werd, werd zijn einde onomkeerbaar.
Bij een uitvaart kijken we niet alleen naar het laatste (vaak moeilijke) stukje van iemands leven. We kijken naar het totaal, wat hij heeft gedaan en betekend voor de mensen om hem heen. Zo heeft René in zijn leven ook veel voor ons vaderland betekent. Om zijn verdienste te eren werd daarom een veteranen uitvaart georganiseerd, uit respect en waardering voor zijn bijzondere inzet voor vrede en veiligheid.
Zo’n uitvaart vergt een ietwat andere organisatie en afstemming.
Veteranen uit het hele land reisden naar het crematorium in Zwolle om René een laatste eer te bewijzen en in hun hoedanigheid als veteraan bij het afscheid aanwezig te zijn.
Zijn kist werd vervoerd op een speciaal voor overledene bestemde aanhanger, gekoppeld aan een (militaire) Nefkar Jeep. Zes veteranen schouderden de kist, de veteranen vlag dekte de kist, en regalia, politiepet en diverse baretten sierden het geheel.
Bij de uitvaart van een veteraan neemt de dodenwacht een bijzondere plek in. Dat is een eervolle taak waarbij kameraden continu waken bij de overledene, als een laatste blijk van respect en kameraadschap.
Het was een respectvol afscheid, waarin niet alleen werd stil gestaan bij de pijn, maar ook Renés toewijding werd geëerd. Er werd stilgestaan bij zijn werk, zijn vele “petten”, maar bovenal bij wie hij ook was als vader, vriend, buurman en kennis.
Zijn woning is inmiddels verkocht. De herinneringen aan René blijven in de muren aanwezig, onbekend voor de nieuwe bewoners die er hun eigen toekomst opbouwen. De bungalow, ooit gevuld met zijn leven, wordt nu het decor voor nieuwe herinneringen.
Crematie in Zwolle / Uitvaartcentrum Zwolle
Als uitvaartleider deel ik in vele levensverhalen. Een aantal van die verhalen krijgen juist betekenis door hun eenvoud. Onlangs begeleidde ik een afscheid dat me eraan herinnerde dat schoonheid vaak in de kleine dingen schuilt.
Bij de controle van het lichaam van Francis, op haar kamer in een verzorgingstehuis, viel mijn oog op een tegeltje in de vensterbank met de Friese woorden: “Wês in sinnestriel, in oar hat der ferlet fan.” Ik glimlachte toen ik het zag; ik herkende de uitdrukking uit vroegere jaren. De tekst betekent: “Wees een zonnestraal, een ander kan het wel gebruiken”.
Francis was van Friese komaf, net als ik. Ik stelde voor om bij het afscheid zelf ook enkele woorden in de Friese taal te spreken. Dat idee werd door de familie met open armen ontvangen. Natuurlijk heb ik de wijsheid van dit tegeltje meegenomen in mijn woorden, als een boodschap die Francis ons mee wilde geven in het leven.
Francis stond in het verzorgingstehuis bekend als Zonnestraaltje. Haar warmte en vriendelijkheid hadden tallozen verwarmd in hun donkerste dagen.
Toen we Francis naar haar laatste rustplaats brachten, gebeurde er iets bijzonders. Een zonnestraal brak door de wolken en viel precies op haar graf. Het voelde als een teken, een geruststelling dat haar licht nog steeds bij ons was.
Enkele weken na de uitvaart ontving ik van de familie eenzelfde tegeltje als dank. Dit tegeltje heeft een speciale plek op mijn bureau.
Laten we er allemaal voor elkaar zijn als een zonnestraal, een lichtpuntje dat altijd welkom is. Niet alleen in moeilijke tijden, maar juist ook op de alledaagse momenten.
In de verte klinkt zacht een melodie van herinneringen
Zijn leven was een symfonie van klanken, een melodie die warmte bracht in de harten van velen.
Maar op een koude dag begin februari blies hij zijn laatste noot.
In het bijzijn van zijn dierbaren nam Albert afscheid van het leven.
Zijn muziek, ooit zo luid en helder, is nu verstild. Zijn geliefde trombone staat nu onaangeroerd in de woonkamer. “Onze vader hield van trombone spelen,” vertelden zijn dochters. Met overgave en veel plezier speelde Albert jarenlang op zijn trombone in de Philipskapel en bij verschillende andere muziekverenigingen. En tijdens carnaval was hij in zijn element; meelopend in de optocht, zijn trombone in de aanslag en een grote glimlach op zijn gezicht. Muziek was zijn taal, zijn vreugde, iets wat hij met iedereen deelde die ervan wilde genieten.
“De trombone willen wij graag op de kist.” Of dat kon? Natuurlijk! Zo maken we met het oog ook zichtbaar wat voor hem belangrijk was.
Albert was niet alleen een muzikant in hart en nieren, maar ook dol op bloemen en planten. Iedereen was altijd welkom met een stekje, het hoefde echt geen plantje te zijn uit een tuincentrum. Met de trombone onder de arm zijn de beide dochters daarom naar de bloemist gegaan, om deze met bloemen te laten omringen. Zo werd zijn liefde voor de trombone en zijn hart voor de natuur verenigd in een persoonlijk muzikaal bloemwerk.
En zoals hij hield van bloemen en groen, van stekjes gedeeld uit liefde, zo werd zijn trombone nu omringd door een zee van bloesems – een laatste eerbetoon aan een leven dat altijd groeide, bloeide en gaf.
De herinnering aan zijn klanken zullen blijven voortleven in de harten van degenen die hem kenden. De liefde voor hem zal voortbloeien in hun hart.
